چشمانم را مى گيرم
نمى خواهم ببينمت
دهانم را مى بندم
نبايد صدايت كنم
شامه ام را كور مى كنم
بايد از سرم بيبفتد هواى تو
نه نگاهت، نه نامت، نه عطرت
هيچ كدام حق من نيست
صورتم را با دستانم مى پوشانم

از دستانم چشم مى رويد
لب جوانه مى زند
بينى زاده مى شود
سلول سلول از تو احيا مى شوم
در رگ هايم جاى خون،
عشق جاريست
حتى اگر من بخواهم،
تمام وجود و تنم،
دست از خواستنت بر نمى دارد

سوگند راسخ

١٨ بهمن ١٣٩٤

كاش
پلكى بزنم
چشم ببندم
همه چيز محو شود...

سوگند راسخ
٢٣ اسفند ١٣٩٤

يكى شب پرسه هاى هر شبش رادر اطراف محل ما گذاشته قدم مى زند او آهسته هر شبچه تهران ها كه زير پا گذاشته از اين عالم به دور افتاده انگارخودش را گوشه اى جدا گذاشته شبى كه مثل هر شب گيج و گم بوددلش را در خيابان جا گذاشته فراموشش شده اين قلب رنجورچه بى رحمانه در سرما گذاشته به مانند يتيم بى پناهى رها در بين آدم ها گذاشته ندارد هيچ اميد و آرزويىدلى خسته از اين دنيا گذاشته ميان بى نهايت روزِ ممكننمى دانم چرا حالا گذاشته گذشت امشب نيامد پس بگيردگمانم وعده را فردا گذاشته چه امشب ساكت است شايد جهان راخدا براى او تنها گذاشته سوگند راسخ٢٨ اسفند ١٣٩٤